مردهاى صورتى

xa0سَرَکـــــــــ بکـــِـــش xa0در پیچ وتابـــــــِ خُــرمائــــی ِ موهایم xa0و پریـــشانـــی ِ بلــند م را xa0به آرامــش ِ زبرِ دستــهایتــــ بسپــار xa0قــدم بــزن عاشــقانه هــای آغــوشم را xa0عطــر تـــنَت در فضــای قلبــــــِ این دختر، xa0یعـنی "نـَفـَـس" xa0یعـنی "خـُـــدا" xa0 بـِکــــر می مانــد عریانــــی ِ احساسم در حریــــــم ِ اَمـن ِ مـُدامـَـت xa0بــُگذار کــودکانـه ها در من xa0به اعتــماد ِ شانه هـای تــو همیــشه شونــد xa0میــــدانم؛ xa0خطوطِ نشستــه به تقـــویم ِ جوانــی ات xa0...

در اینکه ما دخترها از انتخاب شدن لذت میبریم و مایه ى مباهاتمان است،شکى نیست!(البته ارتباط مستقیمى با شخص انتخاب کننده دارد)اما گاهى دلمان مى خواهد به حال خودمان رهایمان کنند و روزنه اى را باز بگذارند براى اینکه جسارت انتخاب پیدا کنیم.این روزها به شدت درگیر این مساله هستم که آیا سزاوار است یک گوشه بنشینیم و تنها به کسانى فکر کنیم که انتخابمان کرده اند؟یعنى دایره ى اختیاراتمان به گزینه هاى انتخاب کننده محدود باشد؟! حتما خیلى هایتان فیلم دختر ایرونى با بازى هدیه تهرانى و امین حیائى را دیده اید!خیلى...