اندوه بزرگى ست زمانى که نباشى

وقتى بزرگ ترین کابوسِ زندگیتان در هیبتِ یک واقعیتِ تلخ ظهور میکند،از درون خالى مى شوید!

ابتدا گیج و منگ به یک نقطه زل میزنید و هیچ دردى حس نمیکنید.اما کم کم قدرتِ درکتان فعال مى شود و زهرِ گزنده ى واقعیت را به تک تک سلول هایتان تزریق مى کند.زانوهایتان مى لرزد!دست هایتان مى لرزد!پلک هایتان مى لرزد!آرام آرام چشم هایتان خیس مى شود و اشک،شیارِ گونه تان را دنبال مى کند و از گردنتان سُر میخورد و یک جایى نزدیک قلبتان را میسوزاند!

مثل دیوانه ها نعره میکشید و به خود میپیچید و به زمین و زمان کفر میگویید و دیگر خدا را نمیخواهید!

خدا را براى همه ى وقت هایى که صدایتان را نشنید(شاید شنید و به روى خودش نیاورد) و براى همه ى وقت هایى که شما را ندید(شاید دید و به روى خودش نیاورد)نمى خواهید!

لطفا هرکدام از دوستان،درمان یا راه حلى براى کنترل بیمارىِ ALS سراغ دارند،دریغ نکنند.

خودمان دست بکار شدیم و از کاردرمانى شروع کردیم و فعلا نوبت گرفته ایم براى زنبور درمانى.شاید خیلى ها که ادعاى علم و فضیلت دارند،به این کارها بخندند و ما را یک عده پشت کوهى تصور کنند اما،ایراد ندارد!

من،شبیه کسى که در حال غرق شدن است،به هر جایى و هرچیزى چنگ مى اندازم!

زیارت عاشورا،چهل روز!

منتظرِ معجزه ام،دعا کنید اتفاق بیفتد