رازها

از آدم هایى که واحد اندازه گیریشان،ظرفیت محدود ذهنشان است بیزارم!

منطق در قاموسشان همان کله ى خودشان است و به خودشان اجازه میدهند حتى در زمینه هایى که هیچ تخصصى ندارند،دیگران را قضاوت کنند!

انقدر منفعل بودن و هرگز درک نکردنِ محیطى بزرگ تر یا کوچک تر از آنچه در آن رشد یافته اند،غیر قابل تحمل است به نظرم.

اصلا لازم نیست آدم ها در موقعیت هاى مشخص،همان رفتارى را انجام بدهند که ما انتظار داریم.ممکن است غافلگیر شویم اما حق نداریم قضاوت ناروایى از رفتارشان داشته باشیم.

تابوهاى قانونى و محض جامعه در این بحث نمى گنجد و قاعدتا قضاوت افراد،نوسان کم ترى دارد.

خوب است بدانیم آنچه خودمان درباره ى خودمان فکر میکنیم هم لزوما همان نمودى نیست که از خودمان ارائه میدهیم.

+رازهایمان را براى خودمان نگهداریم و وقتش که رسید،با خودمان به گور ببریم!